Γιατί;;;;;;

Ένα χρόνο χωρίς εσένα,,,,

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί θα φύγεις ,
άσπρα τα πανιά παραμονεύει η λησμονιά
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς,,,,,,

Σ' ευχαριστώ,,,,,

24/3/2009 - 24/3/2010

Τα χρόνια που θα ΄ρθουν ,,,,,

Τα χρόνια που θα ‘ρθουν έχουν
ένα πρόσωπο που δε μας μοιάζει ,
Λιγότερα δέντρα , περισσότερες σκιές
αναποφάσιστα ποτάμια και βουρκωμένες θάλασσες.
Μόνον τα δάχτυλα κρατούν σφιγμένη τη δική τους
αμετάφραστη γλώσσα και οι ψίθυροι στους κλειστούς χώρους
θυμίζουν πως γεννιέται ένα λουλούδι.
Τα χρόνια που θα ’ρθουν έφτασαν......

Δ. Δασκαλόπουλος

Εδώ τελειώνει αυτό το παραμύθι,,,

Μια φορά και έναν καιρό , στα βάθη της ανατολής ζούσε ένας ήλιος μόνος,

σχεδόν παράνομος με την πυρακτωμένη του καρδιά ,

προορισμένος ν’ ανατέλλει , να φωτίζει ,

πάντα να βρίσκεται στον ουρανό και να τα βλέπει όλα,

είπε η γιαγιά του κόσμου γι’ ακόμα μια φορά θλιμμένη ,

εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα αυτό το παραμύθι, όπως πάντα ,

ο ήλιος έζησε καλά και εμείς ;;;;;;
Τ. Νικηφόρου

Μονεμβασία

Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου,,,,
Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,

Το λίγο φως ,,,,

Είμαι ευτυχισμένος όταν ακούω μουσική και κατοικώ στο
παλιό φαρμακείο ,

με τις πορσελάνες , τα φάρμακα , το λίγο φως.

Κάθομαι και ζυγίζω ποσότητες φαρμάκων και λέξεων

– εκτελώ πολλές φορές ανύπαρκτες συνταγές –

όμως δουλεύω με συνέπεια και υπομονή υποδειγματική.

Ακίνητος κοιτάζω πίσω από το τζάμι τους περαστικούς.
Περιμένω να ανοίξει η πόρτα ,

να ακουστεί το κουδουνάκι ,

να σηκώσω με κόπο το ημίπληκτο πόδι μου ,

να το σύρω μέχρι την είσοδο και να χαμογελάσω στον πελάτη.

Όπως ανοίγει η πόρτα μπαίνουν

μέσα άλλες εποχές – προηγούμενες και επόμενες –

και χάνω για λίγο την ισορροπία μου.
Τη βρίσω αμέσως.

Αρχίζω να παιδεύω πάλι τη ζυγαριά και το σώμα μου.
Χρόνια διανυκτερεύω.

Έχω να κοιμηθώ χιλιάδες ώρες.

Πίνω όλα τα φάρμακα ( ποιήματα ) που φτιάχνω και δε λέω να πεθάνω.
Μάλλον δυναμώνω . Φοράω το μαύρο παλτό , το μαύρο κεφάλι.
Έξω χιονίζει , δεν ακούει κανείς.

Ανωνύμου μοναχού , 1985 - Γ. Κοντός 1985

Μια Ιθάκη 11χρόνων ,,,,,,,

Μονεμβασία :
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 1999 – Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Σήμερα ,,,, μια Ιθάκη 11χρόνων,,,,,,,.

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή,

αν εκλεκτή συγκίνησις

το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος."

Κ. Καβάφης