Τετάρτη 18 Ιουνίου 2008
Δήμος Μονεμβασίας
Ερμηνεία λογότυπου Δήμου Μονεμβασίας .
Το έμβλημα του Δήμου είναι το καθιερωμένο παλαιό σήμα που θεσπίστηκε το έτος 1880 .
Το σήμα περιλαμβάνει μια νέα γυναίκα η οποία φορά πυργωτό στέμμα που εκφράζει τη δόξα της Μονεμβασίας και στα χέρια της κρατά μια σπασμένη αλυσίδα που εκφράζει το σπάσιμο των δεσμών της σκλαβιάς και την ελευθερία , στο άλλο χέρι κρατά ένα τσαμπί σταφύλι που εκφράζει την αγροτική ζωή της ευρύτερης περιοχής και παραπέμπει και στο διάσημο οίνο της περιοχής με την ονομασία « MALVAZIA » και ακόμη ένα δελφίνι στα πόδια μιας και η περιοχή μας είναι παραθαλάσσια , με φόντο τον Βράχο της Μονεμβασίας που είναι δηλωτικός της περιοχής και γνωστός παντού.
Το έμβλημα του Δήμου είναι το καθιερωμένο παλαιό σήμα που θεσπίστηκε το έτος 1880 .
Το σήμα περιλαμβάνει μια νέα γυναίκα η οποία φορά πυργωτό στέμμα που εκφράζει τη δόξα της Μονεμβασίας και στα χέρια της κρατά μια σπασμένη αλυσίδα που εκφράζει το σπάσιμο των δεσμών της σκλαβιάς και την ελευθερία , στο άλλο χέρι κρατά ένα τσαμπί σταφύλι που εκφράζει την αγροτική ζωή της ευρύτερης περιοχής και παραπέμπει και στο διάσημο οίνο της περιοχής με την ονομασία « MALVAZIA » και ακόμη ένα δελφίνι στα πόδια μιας και η περιοχή μας είναι παραθαλάσσια , με φόντο τον Βράχο της Μονεμβασίας που είναι δηλωτικός της περιοχής και γνωστός παντού.
Μονεμβασία - το πέτρινο καράβι
Η Βυζαντινή Καστροπολιτεία Μονεμβασία είναι γνωστή σαν :
Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου
,,,, Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,
¨ Το Γιβραλτάρ της Ανατολής ¨
Το ¨ Υπερνεφέλες Κάστρο ¨ του Μόρια
Το ¨ Περιώνυμον Άστυ ¨ του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ ,
Η ¨ Θεόσωστος πόλη ¨ των Παλαιολόγων του Μυστρά ,
το ¨ Μενεξέ Καλέσι ( Κάστρο των λουλουδιών – Φρούριο των ανθέων -) των Τούρκων .
- Λουλούδι της Μονεμβασίας – Ανθομύριστη Καστροπολιτεία
Στον Νίκο Καζαντζάκη , που επισκέφτηκε το βράχο , έδωσε μέσα στη νύχτα την εντύπωση « ενός φοβερού θεριού που ενέδρευε » - Όταν βρεθείς από σε ένα αψηλό Κάστρο , σε χαλάσματα μεγάλης πολιτείας , η καρδιά μπορεί ξαφνικά να κυριευτεί όχι από μεγάλο τρόμο παρά από ένα παράλογο , αδάμαστο πείσμα ,,, Μια περήφανη ψυχή πουθενά δε βρίσκει αφθονώτερη τροφή παρά στα χαλάσματα του κόσμου . Γιατί εκεί βλέπει καθαρά πως ανάλαβε έναν απελπισμένον αγώνα και χαίρεται να πολεμάει γιατί δεν περιμένει καμιάν αμοιβή . Πολεμάει έτσι , γιατί είναι δυνατή και θέλει να παίζει … Κάθισα στα χαλάσματα και χαιρόμουν να ακούω μια τέτοια φωνή ν’ ανεβαίνει από τις πέτρες της Μονεμβασίας .
Στον Φώτη Κόντογλου : « Από το πλάγι δεν το ψήφας και τόσο , επειδή το μάκρος του το δείχνει μπάσο. Μα σαν το κοιτάς απ’ τη στεριά , αγριεύεσαι και θαμάζεις . Βλέπεις μπροστά σου με μια θεόρατη κιβωτό , μαύρη κι ισκιερή που λες και τη ρίξανε τα ρέματα στα ρηχά μέσα σ’ εκείνον τον απόμερο κόρφο » .
Ο Γεώργιος Φραντζής στο ιστορικό κείμενο το ¨ Χρονικό της Αλώσεως ¨ αναφερόμενος στην Μονεμβασία γράφει ,,, « Είναι αδύνατον να βρεθεί στη γη , κάτω από το φως του ήλιου , άλλο φρούριο που να είναι τόσο ισχυρό και απόρθητο και που να μπορεί να αντισταθεί σε οποιαδήποτε πολεμική μηχανή ,,, και οι κάτοικοί της ήταν από πάντα καλοί και ικανοί και στη στεριά και στη θάλασσα και είχαν πολλά εμπορικά πλοία , και ήταν άριστοι καπετάνιοι και ναύτες ,,,,,, και στη στεριά ήταν ονομαστοί στρατιώτες , ιππείς και ακονιστές , γενναίοι και έμπειροι πολεμιστές …. Αυτό το φρούριο το τόσο ονομαστό που υψώνεται πάνω από τα σύννεφα …. »
Ο Κώστας Ουράνης την παρομοιάζει με « απόκοσμη βίγλα των νυκτερινών οριζόντων » .
Ο Στράτος Μυριβήλης με « τον φοβερό Γίγαντα της Ελληνικής δόξης και της Βυζαντινής Τέχνης » .
Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος με ένα « κόσμο πανάρχαιων ίσκιων …. »
Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου
,,,, Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,
¨ Το Γιβραλτάρ της Ανατολής ¨
Το ¨ Υπερνεφέλες Κάστρο ¨ του Μόρια
Το ¨ Περιώνυμον Άστυ ¨ του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ ,
Η ¨ Θεόσωστος πόλη ¨ των Παλαιολόγων του Μυστρά ,
το ¨ Μενεξέ Καλέσι ( Κάστρο των λουλουδιών – Φρούριο των ανθέων -) των Τούρκων .
- Λουλούδι της Μονεμβασίας – Ανθομύριστη Καστροπολιτεία
Στον Νίκο Καζαντζάκη , που επισκέφτηκε το βράχο , έδωσε μέσα στη νύχτα την εντύπωση « ενός φοβερού θεριού που ενέδρευε » - Όταν βρεθείς από σε ένα αψηλό Κάστρο , σε χαλάσματα μεγάλης πολιτείας , η καρδιά μπορεί ξαφνικά να κυριευτεί όχι από μεγάλο τρόμο παρά από ένα παράλογο , αδάμαστο πείσμα ,,, Μια περήφανη ψυχή πουθενά δε βρίσκει αφθονώτερη τροφή παρά στα χαλάσματα του κόσμου . Γιατί εκεί βλέπει καθαρά πως ανάλαβε έναν απελπισμένον αγώνα και χαίρεται να πολεμάει γιατί δεν περιμένει καμιάν αμοιβή . Πολεμάει έτσι , γιατί είναι δυνατή και θέλει να παίζει … Κάθισα στα χαλάσματα και χαιρόμουν να ακούω μια τέτοια φωνή ν’ ανεβαίνει από τις πέτρες της Μονεμβασίας .
Στον Φώτη Κόντογλου : « Από το πλάγι δεν το ψήφας και τόσο , επειδή το μάκρος του το δείχνει μπάσο. Μα σαν το κοιτάς απ’ τη στεριά , αγριεύεσαι και θαμάζεις . Βλέπεις μπροστά σου με μια θεόρατη κιβωτό , μαύρη κι ισκιερή που λες και τη ρίξανε τα ρέματα στα ρηχά μέσα σ’ εκείνον τον απόμερο κόρφο » .
Ο Γεώργιος Φραντζής στο ιστορικό κείμενο το ¨ Χρονικό της Αλώσεως ¨ αναφερόμενος στην Μονεμβασία γράφει ,,, « Είναι αδύνατον να βρεθεί στη γη , κάτω από το φως του ήλιου , άλλο φρούριο που να είναι τόσο ισχυρό και απόρθητο και που να μπορεί να αντισταθεί σε οποιαδήποτε πολεμική μηχανή ,,, και οι κάτοικοί της ήταν από πάντα καλοί και ικανοί και στη στεριά και στη θάλασσα και είχαν πολλά εμπορικά πλοία , και ήταν άριστοι καπετάνιοι και ναύτες ,,,,,, και στη στεριά ήταν ονομαστοί στρατιώτες , ιππείς και ακονιστές , γενναίοι και έμπειροι πολεμιστές …. Αυτό το φρούριο το τόσο ονομαστό που υψώνεται πάνω από τα σύννεφα …. »
Ο Κώστας Ουράνης την παρομοιάζει με « απόκοσμη βίγλα των νυκτερινών οριζόντων » .
Ο Στράτος Μυριβήλης με « τον φοβερό Γίγαντα της Ελληνικής δόξης και της Βυζαντινής Τέχνης » .
Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος με ένα « κόσμο πανάρχαιων ίσκιων …. »
Μια ιαχή μακρυσμένη
Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη –τ’ αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείληψιθυρίζει και μένει, τ’ ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα, η αδειανή κάμαρά μου, ένα τραίνο που θα ‘ρχεται από μια άγνωστη χώρα, τα χαμένα όνειρά μου, οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτειολοένα στην πόλη, στων ανθρώπων την όψη, στ’ ουρανού τον καθρέφτη,στη ζωή μου τώρα όλη… ,,, Καρυωτάκης .
Να με θυμόσαστε - είπε,,,,,,
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,να 'ρχονται οι Ανοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα, και συ να λείπεις...να λείπεις - δεν είναι τίποτα να λείπεις.Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο».«Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. Την ομορφιά ποτές μου δεν την πρόδωσα. Ολο το βιος μου το μοίρασα δίκαια. Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε» ,,,,,, Γιάννης Ρίτσος .Αυτό είναι το μυστικό μου.
Αντίο, είπε η αλεπού. Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι απλούστατο: δεν βλέπουμε καλύτερα παρά με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια. -το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια. Επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται. -Είναι ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό! -Είναι ο χρόνος που έχασα για το τριαντάφυλλό μου… είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται. -οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού, μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για όσα ημερώνεις. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου… -είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται,,,,,, .
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
