3 χρόνια μετά,,,,,

24 Μαρτίου 2009 - 24 Μαρτίου 2012

Μου λείπεις ,,,,,

6 Δεκεμβρίου 2011

Συγνώμη,,,, 26.03.11 - 6.12.11

Τις ημέρες εκείνες,,,,

Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την
απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να
βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους
είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο, με
τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος
κι εξουσία η Άνοιξη.

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτά-
ζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου
απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που

τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναί-
κες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες
άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που 'λεγες είχανε περάσει
μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφό-
δρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει
τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω
απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου
μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε
όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη
ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκε-
ρη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον εί-
χαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμέ-
να πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και
οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.

Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε
πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσα-
νε στον τοίχο τριάντα.

Ο.Ελύτης

2 χρόνια μετά ,,,,

24 Μαρτίου 2009 - 24 Μαρτίου 2011

Μου λείπεις ,,,,.

1.1.1999 - 31.12.2010

Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης.

Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε

αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει

ας μη μας ξεχάσουν,

Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη.

Γ. Σεφέρης

¨ Στιγμή ¨ ,,,,,

,,,,,,, νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.

Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια.

Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια.

O.Eλύτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

T. Λειβαδίτης

Μονεμβασία

Αντίο ,,,

Αντίο Αγγελάκι μου, γλυκό μου γατάκι,,,20/9/2010.....

ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΧΙV)

ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΧΙV)
Τ’ ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ

τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας.

Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

(2) Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

(3) Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

(7) Ένας “Αναχωρητής” για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας “Ερχόμενος”.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ “Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ” Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

Ο χρόνος,,,

24 Αυγούστου 2007 - 24 Αυγούστου 2010 ,

τρία χρόνια μετά ,,,.

Ω αμάραντο πέλαγο,,,,

Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια,

με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη.

Στο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσια.

Τα χείλια τους κατάγονται από την αυγή,

τα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον.

Έρχονται χελιδόνια, τα μωρά του ανέμου.

Πίνουν πετούν να πάει μπροστά η ζωή.

Το φόβητρο του ονείρου γίνεται όνειρο,

η οδύνη στρίβει το καλό ακρωτήρι.

Καμιά φωνή δεν πάει χαμένη στους κόρφους τ' ουρανού.

Ω αμάραντο πέλαγο, τι ψιθυρίζεις πες μου!

Από νωρίς είμαι στο πρωινό σου στόμα

στην κορυφήν όπου προβάλλ' η αγάπη σου.

Βλέπω τη θέληση της νύχτας να ξεχύνει τ' άστρα,

τη θέληση της μέρας να κορφολογάει τη γη.

Σπέρνω στους κάμπους της ζωής χίλια μπλαβάκια,

χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι.

Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλοσύνη

και ξέρουν ν' ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες

όταν η μουσική ανεβάζει τα νησιά.

Χάραξα τ' όνομα το αγαπημένο

στον ίσκιο της γιαγιάς ελιάς,

στον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.

Ο. Ελύτης,,,,.

Γιατί;;;;;;

Ένα χρόνο χωρίς εσένα,,,,

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί θα φύγεις ,
άσπρα τα πανιά παραμονεύει η λησμονιά
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς,,,,,,

Σ' ευχαριστώ,,,,,

24/3/2009 - 24/3/2010

Τα χρόνια που θα ΄ρθουν ,,,,,

Τα χρόνια που θα ‘ρθουν έχουν
ένα πρόσωπο που δε μας μοιάζει ,
Λιγότερα δέντρα , περισσότερες σκιές
αναποφάσιστα ποτάμια και βουρκωμένες θάλασσες.
Μόνον τα δάχτυλα κρατούν σφιγμένη τη δική τους
αμετάφραστη γλώσσα και οι ψίθυροι στους κλειστούς χώρους
θυμίζουν πως γεννιέται ένα λουλούδι.
Τα χρόνια που θα ’ρθουν έφτασαν......

Δ. Δασκαλόπουλος

Εδώ τελειώνει αυτό το παραμύθι,,,

Μια φορά και έναν καιρό , στα βάθη της ανατολής ζούσε ένας ήλιος μόνος,

σχεδόν παράνομος με την πυρακτωμένη του καρδιά ,

προορισμένος ν’ ανατέλλει , να φωτίζει ,

πάντα να βρίσκεται στον ουρανό και να τα βλέπει όλα,

είπε η γιαγιά του κόσμου γι’ ακόμα μια φορά θλιμμένη ,

εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα αυτό το παραμύθι, όπως πάντα ,

ο ήλιος έζησε καλά και εμείς ;;;;;;
Τ. Νικηφόρου

Μονεμβασία

Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου,,,,
Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,

Το λίγο φως ,,,,

Είμαι ευτυχισμένος όταν ακούω μουσική και κατοικώ στο
παλιό φαρμακείο ,

με τις πορσελάνες , τα φάρμακα , το λίγο φως.

Κάθομαι και ζυγίζω ποσότητες φαρμάκων και λέξεων

– εκτελώ πολλές φορές ανύπαρκτες συνταγές –

όμως δουλεύω με συνέπεια και υπομονή υποδειγματική.

Ακίνητος κοιτάζω πίσω από το τζάμι τους περαστικούς.
Περιμένω να ανοίξει η πόρτα ,

να ακουστεί το κουδουνάκι ,

να σηκώσω με κόπο το ημίπληκτο πόδι μου ,

να το σύρω μέχρι την είσοδο και να χαμογελάσω στον πελάτη.

Όπως ανοίγει η πόρτα μπαίνουν

μέσα άλλες εποχές – προηγούμενες και επόμενες –

και χάνω για λίγο την ισορροπία μου.
Τη βρίσω αμέσως.

Αρχίζω να παιδεύω πάλι τη ζυγαριά και το σώμα μου.
Χρόνια διανυκτερεύω.

Έχω να κοιμηθώ χιλιάδες ώρες.

Πίνω όλα τα φάρμακα ( ποιήματα ) που φτιάχνω και δε λέω να πεθάνω.
Μάλλον δυναμώνω . Φοράω το μαύρο παλτό , το μαύρο κεφάλι.
Έξω χιονίζει , δεν ακούει κανείς.

Ανωνύμου μοναχού , 1985 - Γ. Κοντός 1985

Μια Ιθάκη 11χρόνων ,,,,,,,

Μονεμβασία :
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 1999 – Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Σήμερα ,,,, μια Ιθάκη 11χρόνων,,,,,,,.

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή,

αν εκλεκτή συγκίνησις

το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος."

Κ. Καβάφης

Μακριά πέρα από τους βράχους ,,,,,,

Ο Γλάρος Ιωνάθαν
Το Σμήνος θαρρείς πώς ήταν πέτρινο.
«Δεν ανήκεις πια στην Αδελφότητα»

φώναξαν όλα μαζί, και μονομιάς έκλεισαν τ΄ αυτιά τους

και του γύρισαν τις πλάτες.
Ο Ιωνάθαν Γλάρος πέρασε τις υπόλοιπές του μέρες μόνος,

άλλα πέταξε μακριά, πιο μακριά απ’ τους Πέρα Βράχους.
Ήταν θλιμμένος από μοναξιά ,,,,,,,.

"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν. "Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.

Το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα, και επιμονή, όπως αλληγορικά περιγράφεται στις περιπέτειες του Ιωνάθαν, είναι ο δρόμος όλων όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.

Σαν αντάλλαγμα γι' αυτή μας την προσπάθεια θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς.

Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.
"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν.

"Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.