Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

Ο χρόνος,,,


24 Αυγούστου 2007 - 24 Αυγούστου 2010 ,
τρία χρόνια μετά ,,,.

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Ω αμάραντο πέλαγο,,,,


Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια,
με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη.
Στο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσια.
Τα χείλια τους κατάγονται από την αυγή,
τα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον.
Έρχονται χελιδόνια, τα μωρά του ανέμου.
Πίνουν πετούν να πάει μπροστά η ζωή.
Το φόβητρο του ονείρου γίνεται όνειρο,
η οδύνη στρίβει το καλό ακρωτήρι.
Καμιά φωνή δεν πάει χαμένη στους κόρφους τ' ουρανού.
Ω αμάραντο πέλαγο, τι ψιθυρίζεις πες μου!
Από νωρίς είμαι στο πρωινό σου στόμα
στην κορυφήν όπου προβάλλ' η αγάπη σου.
Βλέπω τη θέληση της νύχτας να ξεχύνει τ' άστρα,
τη θέληση της μέρας να κορφολογάει τη γη.
Σπέρνω στους κάμπους της ζωής χίλια μπλαβάκια,
χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι.
Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλοσύνη
και ξέρουν ν' ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες
όταν η μουσική ανεβάζει τα νησιά.
Χάραξα τ' όνομα το αγαπημένο
στον ίσκιο της γιαγιάς ελιάς,
στον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.
Ο. Ελύτης,,,,.

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

Ένα χρόνο χωρίς εσένα,,,,


Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί θα φύγεις ,
άσπρα τα πανιά παραμονεύει η λησμονιά
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς,,,,,,
Σ' ευχαριστώ,,,,,
24/3/2009 - 24/3/2010

Σάββατο 6 Μαρτίου 2010

Τα χρόνια που θα ΄ρθουν ,,,,,

Τα χρόνια που θα ‘ρθουν έχουν
ένα πρόσωπο που δε μας μοιάζει ,
Λιγότερα δέντρα , περισσότερες σκιές
αναποφάσιστα ποτάμια και βουρκωμένες θάλασσες.
Μόνον τα δάχτυλα κρατούν σφιγμένη τη δική τους
αμετάφραστη γλώσσα και οι ψίθυροι στους κλειστούς χώρους
θυμίζουν πως γεννιέται ένα λουλούδι.
Τα χρόνια που θα ’ρθουν έφτασαν......
Δ. Δασκαλόπουλος

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Εδώ τελειώνει αυτό το παραμύθι,,,


Μια φορά και έναν καιρό , στα βάθη της ανατολής ζούσε ένας ήλιος μόνος,

σχεδόν παράνομος με την πυρακτωμένη του καρδιά ,

προορισμένος ν’ ανατέλλει , να φωτίζει ,

πάντα να βρίσκεται στον ουρανό και να τα βλέπει όλα,

είπε η γιαγιά του κόσμου γι’ ακόμα μια φορά θλιμμένη ,

εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα αυτό το παραμύθι, όπως πάντα ,

ο ήλιος έζησε καλά και εμείς ;;;;;;
Τ. Νικηφόρου

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Μονεμβασία

Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου,,,,
Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,