Εδώ τελειώνει αυτό το παραμύθι,,,

Μια φορά και έναν καιρό , στα βάθη της ανατολής ζούσε ένας ήλιος μόνος,

σχεδόν παράνομος με την πυρακτωμένη του καρδιά ,

προορισμένος ν’ ανατέλλει , να φωτίζει ,

πάντα να βρίσκεται στον ουρανό και να τα βλέπει όλα,

είπε η γιαγιά του κόσμου γι’ ακόμα μια φορά θλιμμένη ,

εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα αυτό το παραμύθι, όπως πάντα ,

ο ήλιος έζησε καλά και εμείς ;;;;;;
Τ. Νικηφόρου

Μονεμβασία

Το « πέτρινο καράβι » του Γιάννη Ρίτσου,,,,
Τόπος της γέννησής μου : Άκρα Μινώα ,,,

Το λίγο φως ,,,,

Είμαι ευτυχισμένος όταν ακούω μουσική και κατοικώ στο
παλιό φαρμακείο ,

με τις πορσελάνες , τα φάρμακα , το λίγο φως.

Κάθομαι και ζυγίζω ποσότητες φαρμάκων και λέξεων

– εκτελώ πολλές φορές ανύπαρκτες συνταγές –

όμως δουλεύω με συνέπεια και υπομονή υποδειγματική.

Ακίνητος κοιτάζω πίσω από το τζάμι τους περαστικούς.
Περιμένω να ανοίξει η πόρτα ,

να ακουστεί το κουδουνάκι ,

να σηκώσω με κόπο το ημίπληκτο πόδι μου ,

να το σύρω μέχρι την είσοδο και να χαμογελάσω στον πελάτη.

Όπως ανοίγει η πόρτα μπαίνουν

μέσα άλλες εποχές – προηγούμενες και επόμενες –

και χάνω για λίγο την ισορροπία μου.
Τη βρίσω αμέσως.

Αρχίζω να παιδεύω πάλι τη ζυγαριά και το σώμα μου.
Χρόνια διανυκτερεύω.

Έχω να κοιμηθώ χιλιάδες ώρες.

Πίνω όλα τα φάρμακα ( ποιήματα ) που φτιάχνω και δε λέω να πεθάνω.
Μάλλον δυναμώνω . Φοράω το μαύρο παλτό , το μαύρο κεφάλι.
Έξω χιονίζει , δεν ακούει κανείς.

Ανωνύμου μοναχού , 1985 - Γ. Κοντός 1985

Μια Ιθάκη 11χρόνων ,,,,,,,

Μονεμβασία :
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 1999 – Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Σήμερα ,,,, μια Ιθάκη 11χρόνων,,,,,,,.

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή,

αν εκλεκτή συγκίνησις

το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος."

Κ. Καβάφης

Μακριά πέρα από τους βράχους ,,,,,,

Ο Γλάρος Ιωνάθαν
Το Σμήνος θαρρείς πώς ήταν πέτρινο.
«Δεν ανήκεις πια στην Αδελφότητα»

φώναξαν όλα μαζί, και μονομιάς έκλεισαν τ΄ αυτιά τους

και του γύρισαν τις πλάτες.
Ο Ιωνάθαν Γλάρος πέρασε τις υπόλοιπές του μέρες μόνος,

άλλα πέταξε μακριά, πιο μακριά απ’ τους Πέρα Βράχους.
Ήταν θλιμμένος από μοναξιά ,,,,,,,.

"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν. "Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.

Το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα, και επιμονή, όπως αλληγορικά περιγράφεται στις περιπέτειες του Ιωνάθαν, είναι ο δρόμος όλων όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.

Σαν αντάλλαγμα γι' αυτή μας την προσπάθεια θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς.

Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.
"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν.

"Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.

Η Ιθάκη του,,,,, 2009

Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει

τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις

που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

Οδυσσέας Ελύτης

''''Δεν αρκεί,,,,.

«Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους.

Είναι λίγο.

Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε.

Είναι πολύ.

Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά.

Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε.

Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας».

Με αυτά τα λόγια έκλεινε ο Οδυσσέας Ελύτης το λόγο του στην Ακαδημία της Στοκχόλμης όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας τον Οκτώβριο του 1979

«για την ποίησή του που με φόντο την ελληνική παράδοση,

με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια

ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου

για ελευθερία και δημιουργία».

Οδυσσέας Ελύτης