Μια Ιθάκη 11χρόνων ,,,,,,,

Μονεμβασία :
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 1999 – Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Σήμερα ,,,, μια Ιθάκη 11χρόνων,,,,,,,.

" Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή,

αν εκλεκτή συγκίνησις

το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος."

Κ. Καβάφης

Μακριά πέρα από τους βράχους ,,,,,,

Ο Γλάρος Ιωνάθαν
Το Σμήνος θαρρείς πώς ήταν πέτρινο.
«Δεν ανήκεις πια στην Αδελφότητα»

φώναξαν όλα μαζί, και μονομιάς έκλεισαν τ΄ αυτιά τους

και του γύρισαν τις πλάτες.
Ο Ιωνάθαν Γλάρος πέρασε τις υπόλοιπές του μέρες μόνος,

άλλα πέταξε μακριά, πιο μακριά απ’ τους Πέρα Βράχους.
Ήταν θλιμμένος από μοναξιά ,,,,,,,.

"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν. "Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.

Το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα, και επιμονή, όπως αλληγορικά περιγράφεται στις περιπέτειες του Ιωνάθαν, είναι ο δρόμος όλων όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.

Σαν αντάλλαγμα γι' αυτή μας την προσπάθεια θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς.

Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.
"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν.

"Δεν υπάρχει άλλος''... Ρίτσαρντ Μπαχ.

Η Ιθάκη του,,,,, 2009

Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει

τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις

που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

Οδυσσέας Ελύτης

''''Δεν αρκεί,,,,.

«Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους.

Είναι λίγο.

Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε.

Είναι πολύ.

Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά.

Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε.

Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας».

Με αυτά τα λόγια έκλεινε ο Οδυσσέας Ελύτης το λόγο του στην Ακαδημία της Στοκχόλμης όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας τον Οκτώβριο του 1979

«για την ποίησή του που με φόντο την ελληνική παράδοση,

με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια

ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου

για ελευθερία και δημιουργία».

Οδυσσέας Ελύτης

Η ηχώ,,,,,,,,

Ο μικρός πρίγκιπας σκαρφάλωσε σ' ένα ψηλό βουνό.

Τα μοναδικά βουνά που είχε δει στη ζωή του,

ήταν τα τρία ηφαίστεια του πλανήτη του που του έφταναν μέχρι τα γόνατα.

Και το σβησμένο ηφαίστειο, το χρησιμοποιούσε σαν σκαμνί.

«Από ένα τόσο ψηλό βουνό σαν αυτό, σκεφτόταν,

σίγουρα θα δω ξαφνικά όλο τον πλανήτη κι όλους τους ανθρώπους...»

Όμως, το μόνο που αντίκρισε ήταν οι ίδιες με βελόνες μυτερές κορφές των βράχων.
- Καλημέρα! είπε, έτσι ολότελα στην τύχη.
- Καλημέρα... Καλημέρα... Καλημέρα.. απάντησε η ηχώ.
- Ποιοι είσαστε; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ποιοι είσαστε... ποιοι είσαστε... ποιοι είσαστε... απάντησε η ηχώ.
- Σας θέλω φίλους μου, είμαι μόνος, είπε.
- Είμαι μόνος... είμαι μόνος... απάντησε η ηχώ.

«Παράξενος πλανήτης! σκέφτηκε.

Είναι ολότελα ξερός, όλο μυτερές κορφές και παντού αλάτια.

Όσο για τους ανθρώπους δεν έχουν καθόλου φαντασία.

Ότι τους λες, σου το ξαναλένε...

Στον πλανήτη μου είχα ένα λουλούδι:

εκείνο μου μιλούσε πάντα πρώτο...»
Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Και αργά στο άνεμο,,,,,

ΝΑΟΙ στο σχήμα τ' ουρανού

και κορίτσια ωραία

με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!

Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας

και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανε ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο

και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.

Φύγανε και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος

έμεινε ο αστερίαςκαι στα βάθη μέσα των ματιών

ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!

Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.

Τείχισε τις πλευρές του κόσμου

και από το μέρος τ' ουρανού σήκωσε

τις εννέα επάλξεις

και στην πλάκα επάνω του βωμού σφαγίασε το σώμα

τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.

Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.

Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού και κορίτσια ωραία

με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε.

Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας

και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανεο Μαΐστρος με το μυτερό του σάνταλο

και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά.

Φύγανε και βαθιά κάτω απ' το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας

χαλίκι μαύρο και βροντές, η οργή των νεκρών

και αργά στον άνεμο τρίζοντας

εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά

φοβερά, των βράχων τ' αγάλματα!

Ο. Ελύτης

Τέλος

Και όταν έτριζε η βροχή στα πεσμένα φύλλα,

πόση ανατριχίλα μέσα στην ψυχή,,,,.
Κάποια κόκκινη πληγή που δεν λέει να κλείσει,

το μικρό ξωκλήσι δίπλα στην πηγή

Και μια κίτρινη σιγή στο παλιό μας δάσος,

πώς να σε ξεχάσω που σε πήρε η γη,,,,,,.