Ένα όνειρο

Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο,

κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο.

Κάθε άνθρωπος έχει έναν ουρανό πάνου από την πληγή του,

κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στην τσέπη του.

Τις εστί

Καί είδον τά οστά τά γεγυμνωμένα καί είπον·
άρα τίς εστί, βασιλεύς ή στρατιώτης, η πλούσιος ή πένης, η δίκαιος ή αμαρτωλός...;;;».

Πιο μακριά

Ο Γλάρος Ιωνάθαν

Το Σμήνος θαρρείς πώς ήταν πέτρινο.
«Δεν ανήκεις πια στην Αδελφότητα» φώναξαν όλα μαζί,

και μονομιάς έκλεισαν τ΄ αυτιά τους και του γύρισαν τις πλάτες.
Ο Ιωνάθαν Γλάρος πέρασε τις υπόλοιπές του μέρες μόνος,

άλλα πέταξε μακριά, πιο μακριά απ’ τους Πέρα Βράχους.
Ήταν θλιμμένος από μοναξιά ,,,,,,,.
"Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία'', είπε ο Ιωνάθαν.

"Δεν υπάρχει άλλος''...

Ρίτσαρντ Μπαχ.

Πάντα

Ποία του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος ;

Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος ;

Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα.

Μία ροπή, και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται ,,,,,,, …… ,,,,,,,, ……. ,,,,,,, *

Πρέπει να πάμε πιο μακριά ,,,,

Πρέπει να ξαναρχίσουμε « να είμαστε άνθρωποι » , κι αυτό είναι λίγο διαφορετικό .

Οι βουδιστές λένε μια πολύ όμορφη ιστορία για ένα μυρμήγκι μέσα στο βαρέλι του νερού και τις διαφορετικές στάσεις απέναντι στο μυρμήγκι .
Λένε πως ο πρώτος που μπαίνει , κοιτάζει μέσα στο βαρέλι του νερού και βλέπει το μυρμήγκι. « Τι γυρεύεις μέσα στο βαρέλι μου ; » του λέει και το πατάει ανάμεσα στα δάχτυλά του.

Εγωισμός .

Ο επόμενος που έρχεται βλέπει το μυρμήγκι και λέει :
« Κοίτα να δεις , σήμερα κάνει πολύ ζέστη , ακόμη και για τα μυρμήγκια . Αφού δεν πειράζεις κανέναν , συνέχισε να κάθεσαι στο βαρέλι μου».
Ανεκτικότητα .

Έρχεται και ο τρίτος , που δεν σκέφτεται καν να θυμώσει ή να δείξει ανοχή.
Βλέπει το μυρμήγκι μέσα στο βαρέλι κι αυθόρμητα το ταΐζει με ζάχαρη.
Αυτό είναι αγάπη ,,,, .

Λ. Μπουσκάλια

Ήταν ο ήλιος ,,,,

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ,,, κάτοχος της χάρης που φέρουν μόνο οι περιούσιοι, μας μίλησε για την αξία του έσω Ελληνισμού,τον έρωτα, το χρώμα των λέξεων, το άφθαρτο γαλάζιο, το Αιγαιοπελαγίτικο όνειρο. Και ενώ τώρα εκείνος ταξιδεύει μακριά, όλα αυτά θα μείνουν για πάντα εδώ. Δικά μας. Πόσα και πόσα πολλά δεν χρωστάμε σ' αυτόν...

Από παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι' αυτό και έγινε ναυτικός.Τα ποιήματά του έχουν έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία, που είναι ιδανικός εραστής "των μακρισμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων" η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Από αυτή αντλεί δύναμη και αγάπη για τον άνθρωπο.

Η ποίηση του Σεφέρη δέν είναι χαρούμενη.Είναι απαισιόδοξη και μελαγχολική. Εχει τη θλίψη του ανθρώπου που συλλογίζεται πολύ πάνω στα ανθρώπινα, κι ακόμα του Ελληνα με το κατακάθι της πίκρας από τη σκλαβιά και τις εθνικές περιπέτειες. Ωστόσο η διάθεση αυτή δεν οδηγεί στην άρνηση ή στην καταστροφή. Κάτω από την άρνηση υπάρχει μια πίστη που προστατεύει από την απελπισία, και μια στιβαρή αίσθηση των πραγμάτων που προφυλάσσει από τη διάλυση και το μηδενισμό.

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μουχωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ενα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Οτι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Συλλογή .. " Μυθιστόρημα"

Και είδα

Και είδα μια γερασμένη κυρία πλάι μου , εντελώς ατημέλητη , αδιάφορη για την αφροντησιά της , στεγνή και μαραμένη με μια χλωμή και ασύσπαστη , χωμάτινη όψη , με χαμηλωμένο βλέμμα , διστακτική φωνή και κατεβασμένα χείλη,,,,,, και έμαθα αργότερα ότι το όνομα αυτής της γριάς ήταν μελαγχολία , που μπερδεύει τη σκέψη , στεγνώνει το κορμί , δηλητηριάζει τους χυμούς του , εξασθενεί τις αισθήσεις κι εγκαταλείπει τους ανθρώπους ,,,,,,,
Παπακώστας 1994.