Πρέπει να πάμε πιο μακριά ,,,,

Πρέπει να ξαναρχίσουμε « να είμαστε άνθρωποι » , κι αυτό είναι λίγο διαφορετικό .

Οι βουδιστές λένε μια πολύ όμορφη ιστορία για ένα μυρμήγκι μέσα στο βαρέλι του νερού και τις διαφορετικές στάσεις απέναντι στο μυρμήγκι .
Λένε πως ο πρώτος που μπαίνει , κοιτάζει μέσα στο βαρέλι του νερού και βλέπει το μυρμήγκι. « Τι γυρεύεις μέσα στο βαρέλι μου ; » του λέει και το πατάει ανάμεσα στα δάχτυλά του.

Εγωισμός .

Ο επόμενος που έρχεται βλέπει το μυρμήγκι και λέει :
« Κοίτα να δεις , σήμερα κάνει πολύ ζέστη , ακόμη και για τα μυρμήγκια . Αφού δεν πειράζεις κανέναν , συνέχισε να κάθεσαι στο βαρέλι μου».
Ανεκτικότητα .

Έρχεται και ο τρίτος , που δεν σκέφτεται καν να θυμώσει ή να δείξει ανοχή.
Βλέπει το μυρμήγκι μέσα στο βαρέλι κι αυθόρμητα το ταΐζει με ζάχαρη.
Αυτό είναι αγάπη ,,,, .

Λ. Μπουσκάλια

Ήταν ο ήλιος ,,,,

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ,,, κάτοχος της χάρης που φέρουν μόνο οι περιούσιοι, μας μίλησε για την αξία του έσω Ελληνισμού,τον έρωτα, το χρώμα των λέξεων, το άφθαρτο γαλάζιο, το Αιγαιοπελαγίτικο όνειρο. Και ενώ τώρα εκείνος ταξιδεύει μακριά, όλα αυτά θα μείνουν για πάντα εδώ. Δικά μας. Πόσα και πόσα πολλά δεν χρωστάμε σ' αυτόν...

Από παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι' αυτό και έγινε ναυτικός.Τα ποιήματά του έχουν έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία, που είναι ιδανικός εραστής "των μακρισμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων" η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Από αυτή αντλεί δύναμη και αγάπη για τον άνθρωπο.

Η ποίηση του Σεφέρη δέν είναι χαρούμενη.Είναι απαισιόδοξη και μελαγχολική. Εχει τη θλίψη του ανθρώπου που συλλογίζεται πολύ πάνω στα ανθρώπινα, κι ακόμα του Ελληνα με το κατακάθι της πίκρας από τη σκλαβιά και τις εθνικές περιπέτειες. Ωστόσο η διάθεση αυτή δεν οδηγεί στην άρνηση ή στην καταστροφή. Κάτω από την άρνηση υπάρχει μια πίστη που προστατεύει από την απελπισία, και μια στιβαρή αίσθηση των πραγμάτων που προφυλάσσει από τη διάλυση και το μηδενισμό.

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μουχωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ενα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Οτι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Συλλογή .. " Μυθιστόρημα"

Και είδα

Και είδα μια γερασμένη κυρία πλάι μου , εντελώς ατημέλητη , αδιάφορη για την αφροντησιά της , στεγνή και μαραμένη με μια χλωμή και ασύσπαστη , χωμάτινη όψη , με χαμηλωμένο βλέμμα , διστακτική φωνή και κατεβασμένα χείλη,,,,,, και έμαθα αργότερα ότι το όνομα αυτής της γριάς ήταν μελαγχολία , που μπερδεύει τη σκέψη , στεγνώνει το κορμί , δηλητηριάζει τους χυμούς του , εξασθενεί τις αισθήσεις κι εγκαταλείπει τους ανθρώπους ,,,,,,,
Παπακώστας 1994.

Κεριά

Σα μιά σειρά κεράκια αναμένα ,,,,,,

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μιά σειρά κεράκια αναμένα

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω

με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξωτι γρήγορα

που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ιθάκη

Ιθάκη
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή,

αν εκλεκτήσυγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναιπου με τι ευχαρίστησι,

με τι χαράθα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,σεντέφια και κοράλλια,

κεχριμπάρια κ' έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσεικαι γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ. Καβάφης.

Δεν τραγουδώ παρά ,,

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες σε περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμακαι σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,

μόνο γι' αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο

κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες και στη ματιά σου

να περνάει είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο να παίζει,

να πονάει, μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε γι' αυτό έμειν' ωραίο το πέρασμά μου.

Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.

Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκαγι' αυτό η ζωή μου εδόθη.

Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτημένα η ζωή πληρώθη.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου

μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.

Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου

μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,

μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μαρία Πολυδούρη

" Φωνή του πελάγου "

Ωδή στους τσακισμένους γλάρους. (Απόσπασμα)
Φωνή του πελάγου Ατρόμητη, βαθιά

Σ' άκουσα βουβός!

Κι έπαιξα σκάκι με τους γλάρους

Πάνω στο σύννεφο που μιμήθηκε το πρόσωπό σου

Κερδίζοντας λίγες στιγμές ελευθερίας.

Ποιος αγκυλώθηκε πίσω απ΄την άγρια μουριά

Κι έβαψε τον ουρανό;Μη τον μετατοπίζειςτον άσπρο βασιλιά σου

Στην καρδιά του γεννήθηκ' ένα αηδόνι.

"Κι έπαιξα σκάκι με τους γλάρους

Πάνω στο σύννεφο που μιμήθηκε το πρόσωπό σου..."

Γ. Λίκος