΄΄΄2008 ΄΄΄΄

2008,,,,, αναμνήσεις,,,,,,,,,.

΄΄΄Ο χρόνος ΄΄΄΄΄

Ο ιδιότυπος ρεαλισμός του χρόνου,,,,,,,,,.

" Η νοτιά των ανθρώπων ... "

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα με πορφύρωσαν

Και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε

Οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων

Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο
Στ' ανοιχτά του πέλαγου με καρτέρεσαν

Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε

Αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη

Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε

Τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου

Την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν

Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν καταπάνω μου

Των αιώνων όργητες ξεφωνίζοντας

" Ο που σ' είδε, στο αίμα να ζεί και στην πέτρα "

Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα

Μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα

Των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνω

Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο.

Ο. Ελύτης

¨ Ταξίδι ¨

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες...

το καράβι που ταξιδεύει το λένε - ΑΓΩΝΙΑ .......

Γ. Σεφέρης .

" Πάντα "

Ου έστιν η του κόσμου προσπάθεια;
Που έστιν η των προσκαίρων φαντασία ;
Που έστιν ο χρυσός και ο άργυρος ;
Που έστι των οικετών η πλημμύρα και ο θόρυβος ;
Πάντα κόνις , πάντα τέφρα , πάντα σκιά..........

Λυπούμαι

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μουχωρίς να πιω ούτε μια στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Ότι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Συλλογή .. " Μυθιστόρημα" – Γ. Σεφέρης

Και θα έχει,,,,

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.

Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη τού ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.

Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.

Και θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.

Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.

Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, πού να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια,,,,,,,,,,,,,,,,,,.

Ο. Ελύτης