'''' Σ αναζητώ ,,,,,

Μου λείπεις πολύ,,,,,,,

σ' αναζητώ μπεμπη μου,,,,,,

""" Ψυχή μου """

Μου έδωσες τόση ευτυχία,,,,και αγάπη,,,,.

Πόσο θα ήθελα να

σ' αγκαλιάσω ,,,,,.

Σ' αναζητώ παντού,,,,,,,

Μου λείπεις ,,,,,πολύ μπεμπη μου,,,

σήμερα σαράντα ημέρες μακριά μου.....

μου λείπεις ,,,,αγάπη μου.

¨¨ Μου λείπεις,,, ¨¨¨¨

Θα σε έχω πάντα μαζί μου , στην καρδιά και την ψυχή μου ,,,,

μου λείπεις πολύ…..μπεμπη μου,,,,,.

''''''Για ποιο ταξίδι κίνησες,,,,,''''''

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής

ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης

πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ

κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας

να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς

Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί

ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί θα φύγεις ,

άσπρα τα πανιά παραμονεύει η λησμονιά

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας

να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς,,,,,,Αντίο μπεμπη μου 24/3/2009.

""" Και το φως ,,,, """

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη, Βίβλους γραμμάτων και αριθμών,

την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

Έστεισαν και θεμέλιωσαν στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς κι επαύλεις ξύλα κι άλλα πλεούμενα, τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Ο. Ελύτης

΄΄΄΄ Ονειρό μου ΄΄΄΄΄

''' Μια νέα μελαγχολία '''''

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό.

Και η θύμηση τής νιότης παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία...
Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ' άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.
Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίαςοι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.

Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους τα χέρια.

Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

Κ. Καρυωτάκης